Ρήξη πρόσθιου χιαστού

Ρήξη πρόσθιου χιαστού: Ο ιδανικός δρόμος για… Ολική Επαναφορά!

Μια από τις πλέον σοβαρές και συχνές αθλητικές (κι όχι μόνο) κακώσεις κι αλλοτινή «νέμεση» για τους επαγγελματίες του αθλητισμού, η ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου στο γόνατο, έχει πάψει να αντιμετωπίζεται πια ως… το τέλος του κόσμου, χάρη σε νέες ορθοπαιδικές προσεγγίσεις με εντυπωσιακά μετεγχειρητικά αποτελέσματα.

Προϊόν πτώσης, σύγκρουσης, τροχαίου κι εργατικού ατυχήματος ή (συνηθέστερα) αθλητικής δραστηριότητας, η ρήξη του πρόσθιου χιαστού θεωρείται η κάκωση με τις πλέον σοβαρές επιπτώσεις στη λειτουργία και μακροπρόθεσμη υγεία του γόνατος.

Ειδικότερα, ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς σταθεροποίησης της άρθρωσης του γόνατος. Γι’ αυτό και η απώλειά του μπορεί να προκαλέσει ένα αίσθημα αστάθειας, ότι δηλαδή το γόνατο «φεύγει» σε ορισμένες κινήσεις, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.

Η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου έχει τραυματική αιτιολογία και συχνά συνοδεύεται κι από άλλες κακώσεις του γόνατος, ιδιαίτερα ρήξεις του έσω μηνίσκου ή και του έσω πλαγίου συνδέσμου, καθώς και οστεοχόνδρινες βλάβες.

Η στιγμή του τραυματισμού δεν ξεχνιέται. Οι ασθενείς περιγράφουν τη ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου με έναν οξύ πόνο στο γόνατο και θόρυβο κατά τη στιγμή του ατυχήματος. Αμέσως μετά, το γόνατο πρήζεται και η βάδιση καθίσταται σχεδόν αδύνατη.

Θεραπεία

Η αποκατάσταση της ρήξης του πρόσθιου χιαστού γίνεται αρθροσκοπικά με ανακατασκευή του συνδέσμου (συνδεσμοπλαστική), η οποία αποτελεί και την πλέον σύγχρονη προσέγγιση.

Η συνδεσμοπλαστική περιλαμβάνει τη χρήση ενός μοσχεύματος που λαμβάνεται από κάποιο άλλο σημείο του γόνατος και τοποθετείται στην ανατομική θέση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου που έχει υποστεί ρήξη.

Οι δυο τύποι μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται πιο συχνά είναι ο επιγονατιδικός τένοντας, καθώς και οι τένοντες των οπίσθιων μηριαίων (ισχνού και ημιτενοντώδη).

Η συνδεσμοπλαστική του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου χαρακτηρίζεται γενικά από άριστα λειτουργικά αποτελέσματα και εμφανίζει σημαντικά πλεονεκτήματα, όπως:

  • μικρότερη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης και παραμονής στην κλινική
  • ελαχιστοποίηση του μετεγχειρητικού πόνου και, κυρίως,
  • ταχύτερη αποκατάσταση του ασθενούς και
  • αμεσότερη επιστροφή στις δραστηριότητές του.

Τις προηγούμενες δεκαετίες είχε υπάρξει μεγάλος ενθουσιασμός για τα τεχνητά μοσχεύματα. Ωστόσο, η χρήση τους έχει πλέον εγκαταλειφθεί, καθώς έχει αποδειχθεί ότι σχετίζονται με υψηλά ποσοστά αποτυχίας και, το κυριότερο, μπορεί να οδηγήσουν σε φλεγμονώδη αντίδραση του γόνατος, κάτι το οποίο είναι καταστρεπτικό για την άρθρωση.

Αποκατάσταση

​Μετά την αρθροσκόπηση, ο ασθενής παραμένει στο νοσοκομείο μόνο για 1 έως 2 ημέρες, ενώ μπορεί να σηκώνεται άμεσα και να βαδίζει με τη βοήθεια βακτηριών. Το πρόγραμμα αποκατάστασης περιλαμβάνει τη σταδιακή ανάκτηση του εύρους κίνησης, την ενδυνάμωση του γόνατος, καθώς και ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας.

Η επάνοδος σε αθλητικές δραστηριότητες γίνεται μετά από διάστημα 6 έως 9 μηνών, που αποτελεί τον ελάχιστο χρόνο που απαιτείται για τη βιολογική ενσωμάτωση του μοσχεύματος.

Ως επέμβαση, η αρθροσκόπηση του γόνατος με πλαστική του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου θεωρείται αρκετά ασφαλής, όμως, η επιτυχία της εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα του χειρουργού. Απαιτεί μεγάλη ακρίβεια και λεπτότητα στους χειρισμούς, γι’ αυτό και η πραγματοποίησή της προϋποθέτει εξειδίκευση του χειρουργού στην εν λόγω τεχνική και σημαντική εμπειρία.

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH