Τρέξιμο: Ναι στην προπόνηση, όχι στην καταπόνηση!

τρεξιμο

Το τρέξιμο είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να αποκτήσετε φυσική κατάσταση και να βελτιώσετε την καθημερινή σας διάθεση και ευεξία. Είναι μια δραστηριότητα που μπορεί να ωφελήσει σχεδόν κάθε μέρος του σώματός σας. Όμως το τρέξιμο είναι ευεργετικό όταν γίνεται σωστά, με τον κατάλληλο εξοπλισμό και δίχως υπερβολές. Σε αντίθετη περίπτωση, ελλοχεύει ο κίνδυνος πάσης φύσεως τραυματισμών.

Οι συχνότεροι τραυματισμοί

Οι επαναλαμβανόμενοι διασκελισμοί κατά το τρέξιμο προκαλούν κραδασμούς. Το σώμα τραντάζεται και μπορεί να προκληθούν βλάβες στο πέλμα, την ποδοκνημική, το γόνατο και το ισχίο. Οι πιθανότητες για κάποιον τραυματισμό αυξάνονται, όταν δεν επιλέγονται τα κατάλληλα παπούτσια για τρέξιμο, καθώς επίσης όταν ο δρομέας καταπονείται υπερβολικά, είτε επειδή έχει παραπανίσια κιλά, είτε επειδή δεν ακολουθεί συγκεκριμένο πρόγραμμα που έχει υποδείξει κάποιος ειδικός ή εξαντλείται στην προπόνηση.

Η υπερβολική πίεση που ασκείται σε μύες, αρθρώσεις, τένοντες, ακόμα και οστά, κατά το τρέξιμο μπορεί να προκαλέσει πλήθος τραυματισμών. Οι πιο συνηθισμένοι είναι οι εξής:

      • Διαστρέμματα,
      • Κακώσεις του αχίλλειου τένοντα,
      • Μυϊκοί πόνοι,
      • Κατάγματα κοπώσεως,
      • Σύνδρομο λαγοκνημιαίας ταινίας,
      • Χονδρομαλάκυνση επιγονατίδας,
      • Πελματιαία απονευρωσίτιδα,
      • Κακώσεις στο ισχίο.
      • Τροχαντηρίτιδα

Οι δρομείς και κυρίως οι γυναίκες λόγω της ανατομικής σκελετικής τους κατασκευής, προσβάλλονται συχνά από τροχαντηρίτιδες. Αυτό συμβαίνει λόγω της τριβής του τένοντα των γλουτιαίων μηρών στον τροχαντήρα, η οποία δημιουργεί φλεγμονή και συνοδεύεται από έντονο πόνο στην εξωτερική επιφάνεια του ισχίου κατά τη προπόνηση.

Μυϊκές Θλάσεις

Μία από τις συχνότερες ορθοπαιδικές κακώσεις είναι οι μυϊκές θλάσεις. Ουσιαστικά, οι θλάσεις αποτελούν ρήξεις μυϊκών ινών που δημιουργούν τοπικά αιματώματα μετά από κάποια έντονη σύσπαση, υπερβολική διάταση ή πλήξη του μυ από κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Εντοπίζονται περισσότερο στα σημεία των προσαγωγών, στους μυς των μηρών, της κνήμης και των άνω άκρων. Συνοδεύονται συνήθως από έντονο πόνο κατά την κίνηση. Μια συμβουλή για την ανακούφιση από τη θλάση είναι η ανάπαυση και η τοποθέτηση πάγου στο σημείο τραυματισμού, ο οποίος θα προσφέρει αποιδηματική δράση. Καλό είναι να αποφεύγονται οι επίδεσμοι καθώς και τα θερμά επιθέματα. Αν τα συμπτώματα επιμένουν, συμβουλευτείτε οπωσδήποτε έναν ειδικό ορθοπαιδικό.

Κακώσεις αχιλλείου τένοντα

Ο αχίλλειος τένοντας αποτελεί τη συνέχεια των μυών της γάμπας (γαστροκνημίου και υποκνημιδίου) και τους συνδέει με την πτέρνα. Οι μύες αυτοί και ο αχίλλειος τένοντας παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη βάδιση.

Τενοντίτιδα

Τενοντίτιδα Αχιλλείου Τένοντα (Achilles Tendonitis) ονομάζουμε την φλεγμονή του αχιλλείου λόγω ενδοτενοντικών αλλοιώσεων. Την κατατάσσουμε στις κακώσεις από υπέρχρηση, δηλαδή κακώσεις που εκδηλώνονται λόγω σταδιακής, χρόνιας καταπόνησης. Τα αθλήματα που είναι πιο υπεύθυνα για τον τραυματισμό του Αχιλλείου είναι το τρέξιμο, το περπάτημα, η ποδηλασία, το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το τέννις, ενώ μπορεί να πλήξει τόσο αθλητές υψηλών επιδόσεων, όσο και τους λεγόμενους αθλητές του «Σαββατοκύριακου». Η κάκωση αντιμετωπίζεται με συντηρητική θεραπεία, αν όμως τα συμπτώματα επιμένουν ενδεχομένως ο τένοντας να έχει υποστεί ρήξη. Σ’αυτή την περίπτωση, η λύση θα δοθεί χειρουργικά.

Ρήξη αχιλλείου τένοντα

Η ρήξη του αχιλλείου τένοντα, προκαλείται είτε από τραυματισμό σε αθλητικές δραστηριότητες, είτε μετά από έντονη σύσπαση κατά την άθληση σε λιγότερο γυμνασμένα άτομα, είτε από απλές κινήσεις χωρίς ιδιαίτερη βία (πχ κατέβασμα σκάλας, βάδιση) σε πιο μεγάλους σε ηλικία ασθενείς.

Τα συμπτώματα είναι οξύς πόνος και αδυναμία στη βάδιση. Αντιμετωπίζεται είτε με χειρουργική επέμβαση είτε με φυσικοθεραπευτική αποκατάσταση ανάλογα το βαθμό της ρήξης (ήπια, μέτρια ή ολική).

Ο ρόλος «κλειδί» του Ορθοπαιδικού

Αρκετοί τραυματισμοί γίνονται αντιληπτοί ως μικρές ενοχλήσεις, τις οποίες συχνά οι δρομείς υποτιμούν, επιλέγοντας εσφαλμένα το δρόμο της αυτοΐασης. Δυστυχώς σε αυτές τις περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι να θέτουν τους εαυτούς τους στον κίνδυνο περαιτέρω τραυματισμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το διάστρεμμα στον αστράγαλο. Πολύς κόσμος επιλέγει να το αντιμετωπίσει μόνος του βάζοντας πάγο και ξεκουράζοντας το πόδι για λίγες μέρες. Ανάλογης αντιμετώπισης τυγχάνουν συχνά από τους δρομείς και οι μυϊκοί πόνοι.

Και στις δυο περιπτώσεις, οι πιθανότητες λανθασμένης αντιμετώπισης από τους πάσχοντες μπορεί να οδηγήσει σε χρόνιες και συνεχείς υποτροπές, τόσο στα διαστρέμματα όσο και στους μυϊκούς πόνους.

Επίσης, ένας έμπειρος ορθοπαιδικός μπορεί να διακρίνει προβλήματα που είναι δύσκολο να διαγνωστούν, όπως το -ατυχές για τους δρομείς- κάταγμα στο μετατάρσιο, το οποίο συχνά διαγιγνώσκεται λανθασμένα ως διάστρεμμα.

Ο ορθοπαιδικός βοηθά τον τραυματία να καταλάβει την πραγματική αιτία πίσω από το πρόβλημά του και υποδεικνύει τον ιδανικό τρόπο αντιμετώπισής του.

Γι’ αυτό, η επίσκεψη σε κάποιον ορθοπαιδικό, είναι προτιμότερη ακόμα και στις περιπτώσεις των πλέον «αθώων» τραυματισμών.

Πόσο μάλλον, όταν τα συμπτώματα αφορούν σε πόνο ή θορύβους στις αρθρώσεις π.χ. στο γόνατο και το ισχίο.

Η μη έγκαιρη αντιμετώπιση τραυματισμών σε αρχικό στάδιο ή η αδικαιολόγητη καταπόνηση τραυματισμένων μυών, αρθρώσεων και τενόντων μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρότερα προβλήματα, όπως για παράδειγμα οι κακώσεις στο ισχίο.

Ωστόσο, ακόμα και στις περιπτώσεις σοβαρότερων τραυματισμών, όπως ρήξεις χιαστών συνδέσμων και μηνίσκων στο γόνατο, η εξέλιξη της ιατρικής και της χειρουργικής έχει οδηγήσει στην ανάδειξη ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών. Η αρθροσκόπηση του γόνατος με την τεχνική All inside και η συρραφή του μηνίσκου, επιτρέπουν τη βέλτιστη και τάχιστη δυνατή αποκατάσταση των τραυματισμένων ιστών.

Γι’ αυτό, είναι καλό κάθε ύποπτο σύμπτωμα να συνοδεύεται από επίσκεψη σε έναν έμπειρο και εξειδικευμένο στις αθλητικές κακώσεις ορθοπαιδικό.